Nih Terjemah Kitab Sirrul Asrar – Syekh ‘Abdul Qadir Al-Jailani Permulaan Penciptaan:3

3: PERMULAAN PENCIPTAAN

Semoga Allah s.w.t menawarkan kau kejayaan di dalam amalan-amalan kau yang disukai-Nya dan Semoga kau memperolehi keredaan-Nya. Fikirkan, tekankan kepada anutan kau dan fahamkan apa yang saya katakan.

Allah Yang Maha Tinggi pada permulaannya membuat cahaya Muhammad daripada cahaya suci Keindahan-Nya. Dalam hadis Qudsi Dia berfirman: 

“Aku ciptakan ruh Muhammad daripada cahaya Wajah-Ku”.

Ini dinyatakan juga oleh Nabi Muhammad s.a.w dengan sabdanya: “Mula-mula Allah ciptakan ruhku. Pada permulaannya diciptakan-Nya sebagai ruh suci”. 

“Mula-mula Allah ciptakan qalam”. 

“Mula-mula Allah ciptakan akal”.

Apa yang dimaksudkan sebagai ciptaan permulaan itu ialah ciptaan hakikat kepada Nabi Muhammad s.a.w, Kebenaran perihal Muhammad yang tersembunyi. Dia juga diberi nama yang indah-indah. Dia dinamakan nur, cahaya suci, kerana beliau dipersucikan dari kegelapan yang tersembunyi di bawah sifat jalal Allah. Allah Yang Maha Tinggi berfirman: 

“Sesungguhnya telah tiba kepada kau dari Allah, cahaya dan kitab yang menerangkan”. (Al-Maaidah, ayat 15)

Dia dinamakan nalar yang mencakup (akal universal) kerana beliau telah melihat dan mengenali segala-galanya. Dia dinamakan qalam kerana beliau mengembangkan pesan yang tersirat dan ilmu dan beliau mencurahkan ilmu ke dalam huruf-huruf.

Roh Muhammad ialah zat atau hakikat kepada segala kejadian, permulaan dan kenyataan alam maya. Baginda s.a.w menyatakan hal ini dengan sabdanya, “Aku daripada Allah dan sekalian yang lain daripadaku”. Allah Yang Maha Tinggi membuat sekalian roh-roh daripada roh baginda s.a.w di dalam alam kejadian yang pertama, dalam bentuk yang paling baik. ‘Muhammad’ ialah nama kepada sekalian kemanusiaan di dalam alam arwah. Dia ialah sumber, asal permintaan dan kediaman bagi sesuatu dan segala-galanya.

Empat ribu tahun selepas diciptakan cahaya Muhammad, Allah ciptakan arasy daripada cahaya mata Muhammad. Dia ciptakan makhluk yang lain daripada arasy. Kemudian Dia hantarkan roh-roh turun kepada peringkat penciptaan yang paling rendah, kepada alam kebendaan, alam jirim dan badan. 

“Kemudian Kami turunkan ia kepada peringkat yang paling rendah”. (Surah Tin, ayat 15)

Dia hantarkan cahaya itu daripada tempat ia diciptakan, dari alam lahut, iaitu alam kenyataan bagi Zat Allah, bagi keesaan, bagi wujud mutlak, kepada alam nama-nama Ilahi, kenyataan sifat-sifat Ilahi, alam bagi nalar asbab kepunyaan roh yang mencakup (roh universal). Di sana Dia pakaikan roh-roh itu dengan pakaian cahaya. Roh-roh ini dinamakan ‘roh pemerintah’. Dengan berpakaian cahaya mereka turun kepada alam malaikat. Di sana mereka dinamakan ‘roh rohani’. Kemudian Dia arahkan mereka turun kepada alam kebendaan, alam jirim, air dan api, tanah dan angin dan mereka menjadi ‘roh manusia’. Kemudian daripada dunia ini Dia ciptakan tubuh yang berdaging, berdarah. 

“Kemudian Kami jadikan kau dan kepadanya kau akan dikembalikan dan daripadanya kau akan dibangkitkan sekali lagi”. (Surah Ta Ha, ayat 55)

Selepas peringkat-peringkat ini Allah memerintahkan roh-roh supaya memasuki badan-badan dan dengan kehendak-Nya mereka pun masuk. 

“Maka apabila Aku sempurnakan kejadiannya dan Aku tiup padanya roh-Ku…”. (Surah Shad, ayat 72) 

Sampai masanya roh-roh itu terikat dengan badan, dengan darah dan daging dan lupa kepada asal permintaan kejadian dan perjanjian mereka. Mereka lupa tatkala Allah ciptakan mereka pada alam arwah Dia telah bertanya kepada mereka: 

“Adakah saya Tuhan kamu? Mereka telah menjawab:Iya, bahkan!.” 

Mereka lupa kepada ikrar mereka. Mereka lupa kepada asal permintaan mereka, lupa juga kepada jalan untuk kembali kepada tempat asal mereka. Tetapi Allah Maha Penyayang, Maha Pengampun, sumber kepada segala keselamatan dan pertolongan bagi sekalian hamba-hamba-Nya. Dia mengasihani mereka kemudian Dia hantarkan kitab-kitab suci dan rasul-rasul kepada mereka untuk mengingatkan mereka perihal asal permintaan mereka. 

“Dan Sesungguhnya Kami telah utuskan Musa (membawa) ayat-ayat Kami (sambil Kami mengatakan): hendaklah kau keluarkan kaum kau dari kegelapan kepada cahaya, dan ingatkan mereka kepada hari-hari Allah”. (Surah Ibrahim, ayat 5) 

Iaitu ‘ingatkan roh-roh perihal hari-hari di mana mereka tidak terpisah dengan Allah’.

Ramai rasul-rasul telah tiba ke dunia ini, melaksanakan kiprah mereka dan kemudian meninggalkan dunia ini. Tujuan semua itu ialah membawa kepada insan perutusan, peringatan serta menyedarkan insan dari kelalaian mereka. Tetapi mereka yang mengingati-Nya, yang kembali kepada-Nya, insan yang ingin kembali kepada asal permintaan mereka, menjadi semakin berkurangan dan terus berkurangan ditelan zaman.

Nabi-nabi terus diutuskan dan perutusan suci berterusan sehingga muncul roh Muhammad yang mulia, yang terakhir di kalangan nabi-nabi, yang menyelamatkan insan daripada kehancuran dan kelalaian. Allah Yang Maha Tinggi mengutuskannya untuk membuka mata insan iaitu membuka mata hati yang ketiduran. Tujuannya ialah mengejutkan insan dari kelalaian dan ketidaksedaran dan untuk menyatukan mereka dengan keindahan yang abadi, dengan penyebab, dengan Zat Allah. Allah berfirman: 

“Katakan: Inilah jalanku yang saya dan orang-orang yang mengikuti daku kepada Allah dengan pandangan yang terang (basirah)”. (Surah Yusuf, ayat 108).

Ia menyatakan jalan Nabi Muhammad s.a.w. Baginda s.a.w dalam memperlihatkan tujuan kita telah bersabda, “Sahabat-sahabatku ialah umpama bintang di langit. Sesiapa daripada mereka yang kau ikuti kau akan temui jalan yang benar”.

Pandangan yang terang (basirah) datangnya daripada mata kepada roh. Mata ini terbuka di dalam jantung hati orang-orang yang hampir dengan Allah, yang menjadi sobat Allah. Semua ilmu di dalam dunia ini tidak akan mendatangkan pandangan dalam (basirah). Seseorang itu memerlukan pengetahuan yang datangnya daripada alam ghaib yang tersembunyi pengetahuan yang mengalir daripada kesedaran Ilahi. 

“Dan Kami telah ajarkan kepadanya satu ilmu dari sisi Kami (ilmu laduni)”. (Surah Kahfi, ayat 65).

Apa yang perlu seseorang lakukan ialah mencari orang yang memiliki pandangan dalam (basirah) yang mata hatinya celik, dan cetusan serta perangsang daripada orang yang menyerupai ini ialah perlu. Guru yang demikian, yang sanggup memupuk pengetahuan orang lain, mestilah seorang yang hampir dengan Allah dan berupaya menyaksikan alam mutlak.

Wahai bawah umur Adam, saudara-saudara dan saudari-saudari! Bangunlah dan bertaubatlah kerana melalui taubat kau akan memohon kepada Tuhan biar dikurniakan-Nya kepada kau hikmah-Nya. Berusaha dan berjuanglah. Allah memerintahkan: 

“Dan berlumba-lumbalah kepada keampunan Tuhan kau dan syurga yang lebarnya (seluas) langit dan bumi, yang disediakan untuk orang-orang yang berbakti. Yang menderma di waktu senang dan susah, dan menahan marah, dan memaafkan manusia, dan Allah kasih kepada mereka yang berbuat kebajikan”. (Surah Imraan, ayat 133 & 134).

Masuklah kepada jalan itu dan bergabunglah dengan kafilah kerohanian untuk kembali kepada Tuhan kamu. Pada satu masa nanti jalan tersebut tidak sanggup dilalui lagi dan pengembara pada jalan tersebut tidak ada lagi. Kita tidak tiba ke bumi ini untuk merosakkan dunia ini. Kita dihantar ke mari bukan untuk makan, minum dan berak. Roh penghulu kita menyaksikan kita. Baginda s.a.w berdukacita melihat keadaan kamu. Baginda s.a.w telah mengetahui apa yang akan berlaku kemudian hari apabila baginda s.a.w bersabda, “Dukacitaku ialah untuk umat yang saya kasihi yang akan tiba kemudian”.

Apa sahaja yang tiba kepada kau tiba dalam keadaan salah satu bentuk, secara konkret atau tersembunyi; konkret dalam bentuk peraturan syarikat dan tersembunyi dalam bentuk pesan yang tersirat kebijaksanaan atau makrifat. Allah Yang Maha Tinggi memerintahkan kita supaya mensejahterakan zahir kita dengan mematuhi peraturan syarikat dan meletakkan batin kita dalam keadaan yang baik dan teratur dengan memperolehi pesan yang tersirat kebijaksanaan atau makrifat. Bila zahir dan batin kita menjadi satu dan pesan yang tersirat kebijaksanaan atau makrifat dengan peraturan agama (syarikat) bersatu, seseorang itu hingga kepada makam yang bersama-sama (hakikat).

“Dia alirkan dua laut, padahal kedua-duanya bertemu. Antara dua itu ada dinding yang kedua-duanya tidak bisa melewatinya”. (Surah Imraan, ayat 19 & 20).

Kedua-duanya mesti menjadi satu. Kebenaran atau hakikat tidak akan diperolehi dengan hanya memakai pengetahuan melalui pancaindera dan deria-deria perihal alam kebendaan. Dengan cara tersebut mustahil mencapai matlamat, sumber, iaitu Zat. Ibadat dan penyembahan memerlukan kedua-duanya iaitu peraturan syarikat dan makrifat. Allah berfirman perihal ibadat: 

“Dan tidak Aku jadikan jin dan insan melainkan untuk mengabdikan diri kepada-Ku”. (Surah Dzaariyat, ayat 56).

Dalam lain perkataan, ‘mereka diciptakan supaya mengenali Daku’. Jika seseorang tidak mengenali-Nya bagaimana beliau boleh memuji-Nya dengan sebenar-benarnya, meminta pertolongan-Nya dan berkhidmat kepada-Nya?

Makrifat yang diharapkan bagi mengenali-Nya boleh dicapai dengan menyingkap tabir hitam yang menutupi cermin hati seseorang, menyucikannya sehingga higienis dan menggilapkannya sehingga bercahaya. Kemudian perbendaharaan keindahan yang tersembunyi akan memancar pada rahsia cermin hati.

Allah Yang Maha Tinggi telah berfirman melalui rasul-Nya: 

“Aku ialah perbendaharaan yang tersembunyi. Aku suka dikenali, kemudian Aku ciptakan makhluk supaya Aku dikenali”.

Tujuan suci diciptakan insan ialah supaya mereka mengenali Allah, memperolehi makrifat.

Ada dua peringkat makrifat yang suci. Seseorang itu perlu mengenali sifat-sifat Allah dan dalil-dalil yang menjadi kenyataan atau penzahiran bagi sifat-sifat tersebut. Satu lagi ialah mengenali Zat Allah. Di dalam mengenali sifat-sifat Allah insan secara zahirnya sanggup menikmati kedua-duanya iaitu dunia dan akhirat. Makrifat yang memimpin kepada Zat Allah tidak diperolehi dengan diri zahir manusia. Ia terjadi di dalam jiwa atau roh suci insan yang berada di dalam dirinya yang zahir ini. 

“Dan Kami telah perkuatkan beliau (Isa) dengan roh kudus”. (Surah Baqarah, ayat 87).

Orang yang mengenali Zat Allah menemui kuasa ini melalui roh kudus (suci) yang dikurniakan kepada mereka.

Kedua-dua makrifat tersebut diperolehi dengan pesan yang tersirat kebijaksanaan yang memiliki dua aspek; pesan yang tersirat kebijaksanaan kerohanian yang di dalam dan pengetahuan zahir perihal benda-benda nyata. Kedua-duanya diharapkan untuk mendapatkaan kebaikan. Nabi s.a.w bersabda, “Pengetahuan ada dua bahagian. Satu pada pengecap yang menjadi dalil perihal kewujudan Allah, satu lagi di dalam hati manusia. Inilah yang diharapkan bagi melaksanakan impian kita”.

Pada peringkat permulaannya seseorang itu memerlukan pengetahuan syarikat. Ini memerlukan pendidikan yang mengenalkan dalil-dalil luar perihal Zat Allah yang menyata di dalam alam sifat-sifat dan nama-nama ini. Apabila bidang ini telah tepat sampailah giliran pendidikan kerohanian perihal rahsia-rahsia, di mana seseorang itu masuk ke dalam bidang makrifat yang murni untuk mengetahui yang bersama-sama (hakikat). Pada peringkat yang pertama seseorang itu mestilah meninggalkan segala-galanya yang tidak dipersetujui oleh syariat malah, kesilapan di dalam melaksanakan perbuatan yang baik mestilah dihapuskan. Perbuatan yang baik mestilah dilakukan dengan cara yang betul, sebagaimana keperluan pada jalan sufi. Keadaan ini boleh dicapai dengan melatihkan diri dengan melaksanakan perkara-perkara yang tidak dipersetujui oleh ego diri sendiri dan melaksanakan amalan yang bertentangan dengan kehendak hawa nafsu. Berhati-hatilah di dalam berinfak biar amalan itu dilakukan bukan untuk dipertontonkan atau diperdengarkan kepada orang lain. Semuanya mestilah dilakukan semata-mata kerana Allah, demi mencari keredaan-Nya. Allah berfirman: 

“Barangsiapa berharap menemui Tuhannya, hendaklah beliau mengerjakan amal salih dan janganlah beliau mempersekutukan sesuatu dengan Allah dalam ibadatnya kepada Tuhannya”. (Surah Kahfi, ayat 110).

Apa yang dihuraikan sebagai kawasan makrifat itu ialah tahap penghabisan bagi kawasan kejadian yang pertama. Ia ialah permulaan dan merupakan rumah yang setiap orang kembali ke sana. Di samalah roh suci dijadikan. Apa yang dimaksudkan dengan roh suci ialah roh insan. Ia dijadikan dalam bentuk yang paling baik.

Kebenaran atau hakikat tersebut telah ditanam di tengah-tengah hati sebagai amanah Allah, diamanahkan kepada insan biar disimpan dengan selamat. Ia berdiri dan menyata melalui taubat yang sungguh-sungguh dan perjuangan sebenar mempelajari agama. Keindahannya akan memancar ke permukaan apabila seseorang itu mengingati Allah terus menerus, mengulangi kalimah “La ilaha illah Llah”. Pada mulanya kalimah ini diucapkan dengan lidah. Bila hati sudah hidup ia diucapkan di dalam, dengan hati.

Sufi menggambarkan keadaan kerohanian yang demikian dengan menganggapnya sebagai bayi, iaitu bayi yang lahir di dalam hati, dibela dan dibesarkan di sana. Hati memainkan peranan menyerupai ibu, melahirkannya, menyusun, memberi makan dan memeliharanya. Jika bawah umur diajarkan kepakaran keduniaan untuk kebaikannya, bayi hati pula diajarkan makrifat rohani. Sebagaimana kanak-kanak higienis daripada dosa, bayi hati ialah tulen, bebas daripada kelalaian, ego dan ragu-ragu. Kesucian bayi biasanya menyata dalam bentuk zahir yang cantik. Dalam mimpi, kesucian dan ketulenan bayi hati muncul dalam rupa malaikat. Manusia berharap menerima ganjaran syurga sebagai jawaban kepada perbuatan baik tetapi hadiah-hadiah yang didatangi dari syurga didatangkan ke mari melalui tangan-tangan bayi hati. 

“Dalam kebun-kebun kenikmatan…melayani mereka bawah umur muda yang tidak berubah keadaan mereka”. (Surah Waqi’ah, ayat 12 – 17 ). 

“Melayani mereka ialah bawah umur muda laksana mutiara yang tersimpan”. (Surah Tur, ayat 24).

Mereka ialah bawah umur kepada hati, berdasarkan yang diilhamkan kepada sufi, dipanggil bawah umur kerana keelokan dan ketulenan mereka. Keindahan dan ketulenan mereka menyata dalam kewujudan zahir, dalam darah daging, dalam bentuk manusia. Oleh kerana keelokan dan kelembutan sifatnya ia dinamakan bawah umur hati, tetapi beliau ialah insan sejati yang bisa mengubah bentuk kejadian atau ciptaan kerana beliau berhubung erat dengan Pencipta sendiri. Dia ialah wakil sebenar kemanusiaan. Di dalam kesedarannya tidak ada sesuatu malah beliau tidak melihat dirinya sebagai sesuatu. Tiada hijab, tiada halangan di antara kewujudannya dengan Zat Allah.

Nabi Muhammad s.a.w menggambarkan suasana demikian sebagaimana sabda baginda s.a.w, “Ada masa saya dengan Allah di mana tiada malaikat yang hampir dan tidak juga nabi yang diutus”. Maksud ‘nabi’ di sini ialah kewujudan lahiriah yang sementara bagi Rasulullah s.a.w sendiri. Malaikat yang paling hampir dengan Allah ialah cahaya suci Muhammad s.a.w, kejadian pertama. Dalam suasana kerohanian itu baginda s.a.w sangat hampir dengan Allah sehingga wujud zahirnya dan rohnya tidak berkesempatan menghijabkannya dengan Allah. Baginda s.a.w menggambarkan lagi suasana demikian, “Ada syurga Allah yang tidak ada mahligai dan taman-taman atau sungai madu dan susu, syurga yang di dalamnya seseorang hanya menyaksikan Wajah Allah Yang Maha Suci”. Allah s.w.t berfirman: 

“Beberapa muka pada hari itu berseri-seri. Kepada Tuhannya beliau memandang”. (Surah Qiamat, ayat 22 & 23).

Pada suasana atau makam tersebut jikalau seseorang makhluk termasuklah malaikat mendekatinya kewujudan badannya akan terbakar menjadi abu. Allah s.w.t berfirman melalui rasul-Nya: 

“Jika Aku bukakan epilog sifat keperkasaan-Ku dengan bukaan yang sangat sedikit sahaja, semua akan terbakar sejauh yang dilihat oleh pandangan-Ku”.

Jibrail yang menemani Nabi Muhamamd s.a.w pada malam mikraj, apabila hingga di Sidratul Muntaha, telah menyampaikan jikalau beliau melangkah satu langkah sahaja lagi beliau akan terbakar menjadi abu.

Share this post