Nih Terjemah Kitab Sirrul Asrar – Syekh ‘Abdul Qadir Al-Jailani,Puasa Syariat Dan Puasa Kerohanian :20
20: PUASA SYARIAT DAN PUASA KEROHANIAN
Puasa syariat yaitu menahan diri daripada makan, minum dan bersetubuh daripada terbit fajar hinggalah terbenam matahari. Puasa kerohanian selain yang demikian ditambah lagi memelihara pancaindera dan fikiran daripada perkara-perkara yang keji. Ia yaitu melepaskan segala yang tidak sesuai, zahir dan batin. Rosak sedikit sahaja niat mengenainya rosaklah puasa rohani. Puasa syariat terikat dengan masa sementara puasa rohani pula berkekalan di dalam kehidupan sementara ini dan kehidupan abadi di akhirat. Inilah puasa yang sebenar.
Nabi s.a.w bersabda, “Ramai orang yang berpuasa tidak menerima apa-apa daripada puasanya kecuali lapar dan dahaga”. Puasa syariat ada waktu berbuka tetapi puasa rohani berjalan terus walaupun matahari sudah terbenam, walaupun verbal sudah mencicipi makanan. Mereka yaitu yang menjaga pancaindera dan fatwa bebas daripada kejahatan dan yang menyakitkan orang lain. Untuk itu Allah telah berjanji, “Puasa yaitu amalan untuk-Ku dan Aku yang membalasnya”. Mengenai dua jenis puasa itu Nabi s.a.w bersabda, “Orang yang berpuasa menerima dua kesukaan. Pertama jika ia berbuka dan kedua jika ia melihat”. Orang yang mengenali zahir agama menyampaikan kesukaan yang pertama itu ialah kesukaan dikala berbuka puasa dan ‘kesukaan apabila mereka melihat’ itu ialah melihat anak bulan Syawal membuktikan hari raya. Orang yang mengetahui makna batin bagi puasa menyampaikan kesukaan berbuka puasa ialah apabila seseorang yang beriman itu masuk syurga dan menikmati jawaban di dalamnya, dan kesukaan yang lebih lagi ialah ‘apabila melihat’, yang bermaksud apabila orang yang beriman melihat Allah dengan mata rahsia bagi hati.
Lebih berharga daripada dua jenis puasa itu ialah puasa yang tolong-menolong (puasa hakikat), iaitu mengelakkan hati daripada menyembah sesuatu yang lain dari Zat Allah. Ia dilakukan dengan mata hati buta terhadap semua kewujudan, walaupun di dalam alam rahsia di luar daripada alam dunia ini, melainkan kecintaan kepada Allah, kerana walaupun Allah menyebabkan segala-galanya untuk manusia, Dia jadikan insan untuk-Nya, dan Dia berfirman:
“Insan yaitu rahsia-Ku dan Aku rahsianya”. Rahsia itu ialah cahaya daripada cahaya Allah Yang Maha Suci. Ia yaitu sentra atau jantung hati, dijadikan daripada sejenis jisim yang amat seni. Ia yaitu roh yang mengetahui segala rahsia-rahsia yang hak. Ia yaitu hubungan rahsia di antara yang dicipta dengan Pencipta. Rahsia itu tidak cenderung dan tidak menyayangi sesuatu yang lain daripada Allah.
Tidak ada yang berharga untuk diingini, tiada yang dikasihi di dalam dunia ini dan di akhirat, melainkan Allah. Jika satu zarah sahaja daripada sesuatu memasuki hati selain kecintaan kepada Allah, maka batallah puasa hakikat. Seseorang perlu memperbaharuinya, menghadapkan segala kehendak dan niat kembali kepada kecintaan-Nya, di sini dan di akhirat. Firman Allah, “Puasa yaitu untuk-Ku dan hanya Aku yang membalasnya”.
Related Posts