Nih Terjemah Kitab Sirrul Asrar – Syekh ‘Abdul Qadir Al-Jailani Ilmu Pengetahuan Dan Perkembangan Kerohanian :7

7: ILMU PENGETAHUAN DAN PERKEMBANGAN KEROHANIAN

Ilmu pengetahuan zahir mengenai benda-benda yang faktual dibahagikan kepada dua belas bahagian dan ilmu pengetahuan batin juga dibahagikan kepada dua belas bahagian. Bahagian-bahagian tersebut dibahagikan di kalangan orang awam dan orang khusus, hamba-hamba Allah yang sejati, berdasarkan kadar keupayaan dan kebolehan mereka.

Bagi tujuan yang berkaitan dengan kita pembicaraan ilmiah mengenai ini dibentuk dalam empat bahagian. Bahagian pertama melibatkan peraturan agama, mengenai kewajipan dan larangan berhubung dengan perkara-perkara dan peraturan-peraturan di dalam dunia ini. Kedua menyentuh soal pengertian atau maksud dalaman serta tujuan kepada peraturan-peraturan tersebut dan bahagian ini dinamakan bidang kerohanian iaitu pengetahuan mengenai perkara-perkara yang tidak nyata. Ketiga mengenai hakikat kerohanian yang tersembunyi yang dinamakan kearifan. Keempat mengenai hakikat dalaman kepada hakikat iaitu mengenai kebenaran yang sebenar-benarnya. Manusia yang tepat perlu mempelajari semua bidang atau bahagian tersebut dan mencari jalan ke arahnya.

Nabi s.a.w bersabda, “Agama ialah pokok, kerohanian ialah dahannya, kearifan (makrifat) ialah daunnya, kebenaran (hakikat) ialah buahnya. Alquran dengan ulasannya, keterangannya, terjemahannya dan ibarat-ibaratnya mengandungi semuanya itu”. Di dalam buku al-Najma perkataan-perkataan tafsir, ulasan dan takwil serta terjemahan melalui menyerupai dimengertikan sebagai: ulasan terhadap Alquran ialah keterangan dan perincian bagi faedah kefahaman orang awam, sementara terjemahan melalui menyerupai ialah keterangan wacana maksud yang tersirat yang boleh diselami melalui tafakur yang mendalam serta memperolehi wangsit sebagaimana yang dialami oleh orang-orang beriman yang sejati. Terjemahan yang demikian ialah untuk hamba-hamba Allah yang khusus lagi teguh, berterusan di dalam suasana kerohanian mereka dan teguh dengan pengetahuan yang membolehkan mereka menciptakan pertimbangan yang benar. Kaki mereka teguh berpijak di atas bumi sementara hati dan fikiran mereka menjulang kepada ilmu ketuhanan. Dengan rahmat Allah keadaan berterusan begini yang tidak bercampur dengan keraguan di tempatkan di tengah-tengah hati mereka. Hati yang teguh dalam suasana ini bersesuaian dengan bahagian kalimah tauhid “La ilaha illa Llah”, ratifikasi terakhir keesaan.

“Dia jualah yang menurunkan Kitab kepada kamu. Sebahagiannya ialah ayat-ayat yang menghukum, iaitu ibu-ibu bagi Kitab, dan (sebahagian) yang lain ialah ayat-ayat yang perlukan takwil. Adapun orang-orang yang di hati mereka ada kesesatan mencari-cari apa yang ditakwil daripadanya kerana hendak menciptakan fitnah dan kerana hendak menciptakan takwilnya sendiri padahal tidak mengetahui takwilnya melainkan Allah dan orang-orang yang teguh besar lengan berkuasa di dalam ilmu berkata, ‘Kami beriman kepadanya (kerana) semua itu daripada Tuhan kami’, dan tidak mengerti melainkan orang-orang yang mempunyai fikiran”. (Surah Imraan, ayat 7)

Jika pintu kepada ayat ini terbuka akan terbuka juga semua pintu-pintu kepada alam rahsia batin.

Hamba Allah yang sejati berkewajipan melakukan perintah-perintah-Nya dan menjauhkan diri daripada larangan-Nya. Dia juga perlu menentang ego dirinya dan membendung kecenderungan jasad yang tidak sehat. Asas penentangan ego terhadap agama ialah dalam bentuk khayalan dan citra yang bercanggah dengan kenyataan. Pada peringkat kerohanian ego yang khianat itu menggalakkan seseorang supaya memperakui dan mengikuti sebab-sebab dan rangsangan yang hanya hampir dengan kebenaran (bukan kebenaran yang sejati), walaupun ianya risalat nabi dan fatwa wali yang telah diubah, juga mengikuti guru yang pendapatnya salah. Pada peringkat makrifat ego cuba menggalakkan seseorang supaya memperakui kewalian dirinya sendiri malah ego juga mengheret seseorang kepada mengakui ketuhanannya – dosa paling besar menganggapkan diri sendiri sebagai bersekutu dengan Allah. Allah berfirman:

“Tidakkah engkau perhatikan orang yang mengambil hawa nafsunya sebagai tuhan..” (Surah Furqaan, ayat 43).

Tetapi peringkat kebenaran sejati ialah berbeza. Ego dan iblis dihentikan hingga ke sana. Malah malaikat juga tidak hingga ke sana. Sesiapa sahaja kecuali Allah bila hingga ke sana niscaya terbakar. Jibrail berkata kepada Nabi Muhamamd s.a.w pada sempadan peringkat ini, “Jika saya mara satu langkah lagi saya akan terbakar menjadi abu”.

Hamba Allah yang sejati bebas daripada perlawanan egonya dan iblis kerana beliau dilindungi oleh perisai keikhlasan dan kesucian.

“Ia (iblis) berkata: Oleh itu demi kemuliaan-Mu, saya akan sesatkan mereka semuanya, kecuali di antara mereka hamba-hamba-Mu yang dibersihkan”. (Surah Shad, ayat 82 & 83).

Manusia tidak sanggup mencapai hakikat kecuali beliau suci murni kerana sifat-sifat keduniaannya tidak akan meninggalkannya sehinggalah hakikat menyata dalam dirinya. Ini ialah keikhlasan sejati. Kejahilannya hanya akan meninggalkannya bila beliau mendapatkan pengetahuan wacana Zat Allah. Ini tidak sanggup dicapai dengan pelajaran; hanya Allah tanpa pengantaraan boleh mengajarnya. Bila Allah Yang Maha Tinggi sendiri yang menjadi Guru, Dia kurniakan ilmu yang daripada-Nya sebagaimana Dia lakukan kepada Khaidhir. Kemudian insan dengan kesedaran yang diperolehinya hingga kepada peringkat makrifat di mana beliau mengenali Tuhannya dan menyembah-Nya yang beliau kenal.

Orang yang hingga kepada suasana ini mempunyai penyaksian roh suci dan sanggup melihat kekasih Allah, Nabi Muhamamd s.a.w. Dia boleh bercakap dengan baginda s.a.w mengenai segala kasus daripada awal hingga ke risikonya dan semua nabi-nabi yang lain memberikannya khabar bangga wacana kesepakatan penyatuan dengan yang dikasihi. Allah menggambarkan suasana ini:

“Kerana Barangsiapa taat kepada Allah dan rasul-Nya, maka mereka beserta orang-orang yang diberi nikmat daripada nabi-nabi, siddiqin, syuhada dan salihin dan Alangkah baiknya mereka ini sebagai sobat rapat”. (Surah Nisaa’ ,ayat 69).

Orang yang dihentikan menemui pengetahuan ini di dalam dirinya tidak akan menjadi cendekia walaupun beliau membaca seribu buah buku. Nikmat yang boleh dibutuhkan oleh orang yang mempelajari ilmu zahir ialah syurga; di sana semua yang sanggup dilihat ialah kenyataan sifat-sifat Ilahi dalam bentuk cahaya. Tidak kira bagaimana tepat pengetahuannya wacana kasus faktual yang boleh dilihat dan dipercayai, ia tidak membantu seseorang untuk masuk kepada suasana kesucian dan mulia, iaitu kehampiran dengan Allah, kerana seseorang itu perlu terbang ke daerah tersebut dan untuk terbang perlu kepada dua sayap. Hamba Allah yang sejati ialah yang terbang ke sana dengan memakai dua sayap, iaitu pengetahuan zahir dan pengetahuan batin, tidak pernah berhenti di tengah jalan, tidak tertarik dengan apa sahaja yang ditemui dalam perjalanannya. Allah berfirman melalui rasul-Nya:

“Hamba-Ku, bila kau ingin masuk kepada kesucian berhampiran dengan-Ku jangan pedulikan dunia ini ataupun alam tinggi para malaikat, tidak juga yang lebih tinggi di mana kau boleh mendapatkan sifat-sifat-Ku yang suci”.

Dunia kebendaan ini menjadi godaan dan tipu muslihat syaitan kepada orang yang berilmu. Alam malaikat menjadi rangsangan kepada orang yang bermakrifat dan suasana sifat-sifat Ilahi menjadi godaan kepada orang yang mempunyai kesedaran terhadap hakikat. Sesiapa yang berpuas hati dengan salah satu daripada yang demikian akan terhalang daripada kurniaan Allah yang membawanya hampir dengan Zat-Nya. Jika mereka tertarik dengan godaan dan rangsangan tersebut mereka akan berhenti, mereka dihentikan maju ke hadapan, mereka dihentikan terbang lebih tinggi. Walaupun matlamat mereka ialah kehampiran dengan Pencipta mereka tidak lagi boleh hingga ke sana. Mereka telah terpedaya, mereka hanya mempunyai satu sayap.

Orang yang mencapai kesedaran wacana hakikat yang sebenar, mendapatkan rahmat dan kurniaan dari Allah yang tidak pernah mata melihatnya dan tidak pernah indera pendengaran mendengarnya dan tidak pernah hati mengetahui namanya. Inilah syurga kehampiran dan keakraban dengan Allah. Di sana tidak ada mahligai permata juga tidak ada bidadari yang bagus sebagai pasangan. Semoga insan mengetahui nilai dirinya dan tidak berkehendak, tidak menuntut apa yang tidak layak baginya. Saidina Ali r.a berkata, “Semoga Allah merahmati orang yang mengetahui harga dirinya, yang tahu menjaga diri biar berada di dalam sempadannya, yang memelihara lidahnya, yang tidak menghabiskan masanya dan umurnya di dalam sia-sia”.

Orang yang berilmu mestilah menyedari bahawa bayi roh yang lahir dalam hatinya ialah pengenalan mengenai kemanusiaan yang sebenar, iaitu insan yang sejati. Dia patut mendidik bayi hati, ajarkan keesaan melalui berterusan menyedari wacana keesaan – tinggalkan keduniaan kebendaan ini yang berbilang-bilang, cari alam kerohanian, alam rahsia di mana tiada yang lain kecuali Zat Allah. Dalam kenyataannya di sana bukan tempat, ia tidak ada permulaan dan tidak ada penghujung. Bayi hati terbang melepasi padang yang tiada berkesudahan itu, menyaksikan perkara-perkara yang tidak pernah dilihat mata sebelumnya, tiada sesiapa bercerita mengenainya, tiada sesiapa boleh menggambarkannya. Tempat yang menjadi rumah kediaman bagi mereka yang meninggalkan diri mereka dan menemui keesaan dengan Tuhan mereka, mereka yang memandang dengan pandangan yang sama dengan Tuhan mereka, pandangan keesaan. Bila mereka menyaksikan keindahan dan kemuliaan Tuhan mereka tidak ada apa lagi yang tinggal dengan mereka. Bila beliau melihat matahari beliau tidak sanggup melihat yang lain, beliau juga tidak sanggup melihat dirinya sendiri. Bila keindahan dan kemurahan Allah menjadi faktual apa lagi yang tinggal dengan seseorang? Tidak ada apa-apa!

Nabi s.a.w bersabda, “Seseorang perlu dilahirkan dua kali untuk hingga kepada alam malaikat”. Ia ialah kelahiran maksud daripada perbuatan dan kelahiran rohani daripada jasad. Kemungkinan yang demikian ada dengan manusia. Ini ialah kecacatan rahsia manusia. Ia lahir daripada percampuran pengetahuan wacana agama dan kesedaran terhadap hakikat, sebagaimana bayi lahir hasil daripada percampuran dua titik air.

“Sesungguhnya Kami telah jadikan insan daripada setitik (mani) yang bergiliran, yang Kami berikan percubaan kepada mereka, iaitu Kami jadikan beliau mendengar dan melihat”. (Surah Insaan, ayat 2).

Bila maksud menjadi faktual dalam kewujudan ia menjadi gampang untuk melepasi bahagian yang cetek dan masuk ke dalam bahari penciptaan dan membenamkan dirinya ke dasar hukum-hukum peraturan Allah. Sekalian alam kebendaan ini hanyalah satu titik bila dibandingkan dengan alam kerohanian. Hanya bila semua ini difahamkan maka kuasa kerohanian dan cahaya keajaiban yang bersifat ketuhanan, hakikat yang sebenar-benarnya, memancar ke dalam dunia tanpa perkataan tanpa suara.

Share this post